من بلوچم و ز بلوچ مهربان گویم سخن
ازمرام و سیرت این قهرمان گویم سخن
ازمکان و مسکن و ماوای حاصلخیز او
ازکویر و ساحل بحرعمان گویم سخن
از فراز کوه تفتان اژدهای آتشین
سرد و آرام با دلی آتشفشان گویم سخن
من ز بزمان وشکار و صید و آب معدنش
از جبال زنده سربرکهکشان گویم سخن
از دیار پیپ و فنوج آزباغ وکه سفید
منبع نفت و طلا و برلیان گویم سخن
من ز بنت میرقنبر،نیکشهر و قصر و قند
من از آن پاینده مرد جاودان گویم سخن
زان همه آب روان ملک بمپور بحرگون
بس لطیف و نرم مثل پرنیانم گویم سخن
ارض حاصلخیز و آن رودخانه پر برکتش
غله را انبار همچون سیستان گویم سخن
بخش سربازم بهشت خطه زر خیز من
باغهای سبز آن چون بوستان گویم سخن
از دیار پیشین و خاک زر باهوکلات
من زخاکی که نباشد مثل آن گویم سخن
چابهار و بندرآزاد و بحر پرخروش
ازکنارک این دریا مرزبان گویم سخن
ازسفالکاران سرباز و سراوان سرفراز
مردمان بی ریا و کاردان گویم سخن
از دلاور مردم سرحد و خاش و زاهدان
از برای خاک میهن جانفشان گویم سخن
از جنوب شرق ایران از هوای گرم گرم
چون دل این مردم خونگرممان گویم سخن
مسکنم تاریخ گوید ساحل بحر خزر
چون همان دریادلان قهرمان گویم سخن
سامی ام گویند اما آریایی زاده ام
بازبان آریایی همچنان گویم سخن
سرزمینم را عرب خواند مکاباضم میم
وز مکوران خاک پاک مکران گویم سخن
هموطن باضم ب گوید:بلوچ نام مرا
من به فتح ب ولام اعیان گویم سخن
تازیان را،چ،نباشد نام من گوید بلوش
این چنین اسمی ز تورات زمان گویم سخن
پاکزاد فردوسی در شاهنامه ازکوچ و بلوچ
ذکرخیری کرده من ازاین وآن گویم سخن
شاعرطوسم سگالنده همین خواند مرا
با عدوی خاک میهن از توان گویم سخن
سر زراه خاک میهن کی کنم هرگز دریغ
عرصه پیکار را چون قهرمان گویم سخن
کیش من اسلام می باشد زبانم آریا
رایت اسلام را چون پاسبان گویم سخن
هنگ جمازم بود نقش ستون بیستون
من ز دور داریوش وآنزمان گویم سخن
دفن شد در زیر خاکم لشکر اسکندری
از نبرد و کارزای بی امان گویم سخن
زیر پایم فرش کردم لشکرحجاج را
آنچنانکه برگ ریزد در خزان گویم سخن
لشکرصفاریان را درسراوان شهرجالق
کرده ام تدفین من ازآن مکان گویم سخن
ازجدال تن به تن با پیر استعمار من
از بلوچ ،چاه تمین ،زاهدان گویم سخن
دیلمی ها لشکری از قوم من در فوج خود
داشتند زان لشکر پیل دمان گویم سخن
ازجلال الدین خوارزمی در جنگ مغول
من حمایت کرده ام تاپای جان گویم سخن
ازشکست گنجعلی والی شاه عباس ،من
با تو از شمس بلوچ پهلوان گویم سخن
نارواها دیدم از قوم مغول بی حد من
ازجفای جور شان من بافغان گویم سخن
دفع شراشرف افغان را درکوه سفید
من نمودم مثل آن شیرژیان گویم سخن
از جفا خوردم آگر آن سیب زهرآلوده را
از امیرغزنوی در اصفهان گویم سخن
کشتن نادر سپس تا عهدشاهان قجر
داد خود بگرفته ام از دشمنان گویم سخن
قلعه بمپورگوشاید سرش برکهکشان
هرستونش را بود صد داستان گویم سخن
تازیانه خورده ام از دشمنان بسیار من
از نشان ظلمشان بر پشت جان گویم سخن
بازکرد از گردنم یوغ اسارت ،انقلاب
با سپاسی زان خدای لامکان گویم سخن
سخت بیزارم من از کارخلاف هرزگی
مرد کارم از برای آب ونان گویم سخن
سرزمینم مستعد و مردمانم با هنر
باهنرمندان دنیا همزبان گویم سخن
گربود ابزارکارم درامور صنعتی
درجوار ملک چین و اصفهان گویم سخن
دختران باهنر،گلدوز و سوزن کارمن
منحصرتنها به فرد ازکارشان گویم سخن
رودهای دامن و بمپور و سرباز و نهنگ
جاری اند افسوس من تشنه لبان گویم سخن
قلعه پهره که از قاجار باشد یادگار
از بن این برج عهدباستان گویم سخن
قادر اندر بارگاه کشور آزادگان
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر